Fris van de fiets stap ik op de Langegracht het trappenhuis in en ik ren naar boven. Ik open de zware deur naar de galerij. Ik verheug me op een nieuwe indruk van het prachtige Huigpark en het witte bruggetje, maar een geur van verbrand papier slaat me in het gezicht. Afgelopen weken waren het de oost Europese daklozen met willekeurig nat materiaal en brandstof in hun van mijn onderbuurvrouw gestolen barbecue die langzamerhand het park opstoken. Maar die lijken niets in de fik te hebben staan.
Er zaten tot vijf minuten daarvoor twee tieners, die al sinds in de zomervakantie stiekem roken en Arabisch praten op het bankje achter de laurierstruik. Pubers die – net als een paar Hollandse jongens eerder – hebben getest of het bankje brandbaar is. Ik blus het met een pannetje water van die onderbuurvrouw, want de brandweer geeft er geen prioriteit aan. Twee weken geleden vond ik injectiemateriaal bij het bankje, waar – als je naar rechts kijkt – kleuters de beschermende spijlen van de speelplaats vasthouden. Troostende tralies voor een buurman die soms terug verlangt naar dat soort onschuld.
Het contrast kan niet groter. Waar de vrijwilligers van het singelpark het kruidentuintje onderhouden vinden ook pubers en professionele verslaafden hun heil. De laurier verbloemt de geur van verboden vruchten. En de oost Europese dakloze groep leidt ook flink af. Hele dagen lijken ze levenloos te verbranden in de zon om ‘s avonds te ontwaken voor bizarre geluiden en meer ritualistisch gebruikersverbond rond een oervuurtje. Waarop uitgebreid gekookt word trouwens. Als die geuren uit je moeders keuken kwamen zou je enthousiast gaan watertanden.
Maar deze jongens (en soms een vrouw) leggen een dikke laag geurende rook door Huigpark. De sfeer is op de tong te proeven: alcohol, GHB, speed, (etc,) worsten en vuur van nat karton en hout. Het lijkt wel de after van de after die nooit ophield. Ik benader de groep wanneer ik weer eens wakker werd van de brandgeur. Of ze het vuur uit willen maken? “What fire? We don’t make fire.” Zegt de breed lachende dronkaard die naast de door hem gestolen barbecue staat waar de vlammen uit slaan en de oude boom zwart blakeren.
Ondertussen gaat een jongen met een petje out tussen een groep scoutingkinderen van rond de tien jaar. Het regent hard en of je nu tien bent met een uniformpje of teveel GHB hebt gebruikt en geen dak boven je hoofd hebt: je deelt toch die behoefte om te schuilen van de koude druppels. Zo dicht men hier in Leiden de kloof tussen arm en rijk: dichtbij de daklozenopvang. Ver weg van de achtertuin van de mensen die beleid opdromen in dure kamers met vieze koffie, ook wel ‘het college’ genoemd. In Huigpark zijn de effecten van dat beleid als eerste zichtbaar. Dit zijn de kronieken van het Huigpark in Leiden waar crack wordt gedeald op twintig meter van het schoolplein van openbare basisschool de Pionier.
Bram Schrijnen
Kunstenaar, sociaal werker en presentator. Ik woon op een druk punt in Leiden en omdat ik chronisch ziek ben zie ik alles gebeuren in de omgeving rond mijn flat. Ik heb daardoor een uniek perspectief. Ook zijn de gebeurtenissen rond Huigpark deze zomer extreem. En omdat ik schrijver ben leek het me gepast om daar een column over te schrijven.